ماجرای کوکب خانم…؟

شوهر اَوَلُم خدابیامرز گلابگیر بود…! هنوز یکسال از عقدِما نِگذِشته بود که بنده خدا سِکته کرد اُفتاد تو دیگ گلاب خِفه رَفت…!

شوهر دومُم بال خیابون عَطاری داشت…! تو دِکونِش پُر بود از گل گاوزبون و گل خِتمی و چارتُخم و بارهنگ و تِرَنجبین…! او بنده خدایَم به مُو وفا نِکرد…بعد سه ماه رفته بود کوه علف دوایی بیاره مار نیشش زد مُرد…!

شوهر سِوُمُم سیراب شیردونی داشت سر کوچه باغ سنگی … اوسالی که برف خیلی آمده بود یادتایه شما…؟ صُب پارو وَرداشت رَفت رو پوشته بومب برفاره بندازه…..! پاش سر خورد افتاد تو حیاط سرش خورد لب حوض سر تیر مُرد…!

فرداش وَرخاستُم رَفتُم هَمی حَرَم اِمام رضا اِقَد گیریه کِردُم که چی….! گفتم یا اِمام غِریب مَگه مُو چی گناهی کِردُم به دَرگاه خدا…! تو که ضامِن آهو رَفتی خب مویَم عین آهو…!ضامِن مویَم برو آقا جان…! مو یَک شوهر خوب ماخوام که عُمرش به دنیا بشه…!مونِسُم بشه…! هموجور که داشتُم ناله مِکِردُم دیدُم یَک سید نورانی آمد جلو یک تیکه نبات داد بهم گفت حاجَتِت روا رَفت حاجیه خانوم…! دَستُمه گیریفت بُرد پهلوی یک شیخی همونجه تو حَرَم عَقدُم کِرد…! چی سِیّد خوبی بود نور به قبرش بباره ایشالان…! فرداش بنده خدا رَفت بالای گلدِسته حَرَم اَذون بگه پاش لیز خورد اُفتاد پویین مُرد…!

بَعدِ شب هفتِش یَک خُدّام حَرَم آمد خواستگاریم…! مُگفتَن هَمی خُدّامه شوهَرُمِه هُل دادِه تا از اوبالا بیُفتِه بیمیره بَعدِش خودش بیه مُوره بیگیره…! خدا عالِمه…مو که نِدیدُم…! خلاصه به خُدّامِه جواب دادُم عَقدُم کِرد بُرد خانه اش…! یَک حاوُلی خوردویی داشت نزدیک سه راه شاعَباس…! صبح روز اول رَفتُم حَموم عمومی خوب خودُمه شُستُم پاکیزه رَفتُم…!

غروب بود که رسیدُم خانه…!رَفتُم تو صندوقخانه نِشَستُم چیشمامِه سُورمه کیشیدُم سُرخاب زَدُم به بَر روم مَقبول رَفتُم….! شب دَمی ماش دُرُست کِردُم نِشَستُم به قِلیون کیشیدن تا آقاما بیه…! نِمدِنُم بره چی هی دِلُم شور مِزَد…..! خلاصِه سَرتِه به درد نیارُم خودِش که نِیامد ولی خِبَرشه آوُردَن…! گفتن یَک زوّاری داشته کِنار دیفالِ سِقاخانه مِشاشیده اویَم با چوب جارو زده تو سَرش ….! او بنده خدایَم با چاقون زده تو شیکَم شوهَرُم…شیکَمِش پاره رفته دِل روده هاش رخته تو صَحن…! اوشَب دَمی ماشِه خوردُم خوابیدُم…! بَس که جوش نزده بودُم پوده کِردُم شیکمُم به هم رخت …! تا صبح یک پام تو مُستِراب بود یک پام تو رختخواب…!

خلاصه یک چند وقتی تو همو خانه بودُم یک روز دیدُم آب حوض لوش رفته بو مِدِه…یَک آب حوضی صدا کِردُم گفتُم آب هَمی حوضه خالی کُنی چند میگیری برار جان…!؟ بنده خدا گفت هَم نهار ظهرُمه بدی بَسه…! گفتم اِسمِتا چیه..؟ گفت کَل اِبرام چاخُو…! مویَم رَفتُم تو مُطبَخ آبگوشت مَرزه بارگذاشتُم بعدشم رَفتُم دوتا نون بَربَری گیریفتُم آمدُم نشستُم به سبزی پاک کِردَن…!

ظهر سفره اِنداختُم تو اُتاق کَل اِبرامه صدا زَدُم دوتایی نِشَستِم به نون ریزه کِردَن توی آبگوشت…! کَل اِبرام یَک پیاز گنده وَرداشت یک موشتی زَد روش که لِه رَفت…! گفتُم ماشالله خوب قُوَّت دِری ها…! گفت پَس چی…حالا کوجاشِه دیدی…! خلاصه گوشت و نخود لوبیاهاشَم رختُم تو طاس مِسی با گوشکوب دادُم به کَل اِبرام کوبید خوردِم…! بَعدِش یک استکان چویی براش رختُم اویَم یک سیگاری دَر داد هَموجور که سیگار میکیشید دیدُم با چشماش مِخه مُوره بُخوره…! یَکدِفه کون خِزه کرد آمد طِرَفُم…! فهمیده بود سایه سر نِدِرُم ماخاست بی ناموسی سَرُم دَربیاره…! مویَم با هَمو گوشکوب قوییم زَدُم تو سَرش….! بنده خدا هموجور عین ناردِشُر از سَرش خون میامد…! هَمچی دِلُم سوختگ که نَگو…!

رَفتُم یَک تیکّه پارچه تمیز آوردُم بَستُم به سَرش گفتُم خُب مُسِلمون هر چیزی راهی دِره…تو اگه خاطِره مُوره مِخی عَقدُم کن خُب…! کَل اِبرام گفت مُو هیچی نِدِرُم اِلاّ همی دُول…گفتم عیبی نِدِره…! مَرد که هَستی…؟ گفت: ها…خیلی…!خیلی مَردُم…!! گفتم به شرطی که اِلتِزوم بدی هفته ای دوشب پیشُم باخوابی…! قبول کِرد…! خلاصه عَقدُم کِرد…! هفته ای دو شب میامَد هَمونجه پیشُم ماخوابید…بوی لوش مِداد ولی خوب به جاش خیلی مَرد بود….اَزی روغن زردیا بود…! اَزش راضی بودُم…!یک دوهفته گذشت یک شب جمعِه ای بود که نِصبه شبی آمد بره تو حیاط مُستِراب چاهِه مُستِراب زیر پاش لُمبید کَل اِبرام اُفتاد تو شاشا…! هر چی جیغ کیشیدُم گیسامِه کَندُم هیشکی از خانه اش دَر نیامد…. مویَم خسته رفتُم گیریفتم خوابیدُم …!

صبح رَفتُم سَر گذر یک بنایی آوردُم سر چاهه بَستِگ خودُمَم حلوا براش پُختُم خوردُم…! بنّاهِه که کارش تموم رَفت یک چایی براش بُردُم نشستُم پهلوش یَکَم دَرد دِل کِردُم تا دِلُم وابره…! بهش نِگفتُم که شوهَرُم تو چاهه خِلا بوده ترسیدُم واز بره راپُرت بده اَمنیه ها بیریزن توی خانه …!چیکار به ای کارا دِره…! بهش گفتم ای اُتاقا قدیمیه پُره از کُخ کِلَخ و کِلپَسّه…! مویَم که تِنهایُم شبا مِتِرسُم باخوابُم توی اُتاق…! خلاصه بناهه هم سر درد دلش وارَفت فهمیدُم زنش مریضی لاعَلاج دِره دِلُم سوختِگ بَراش …بَعدِشَم گفت اگه زنش بُرُم یک دَستی به در و دیفال خانه میکیشه یک اُتاق دیگه هم گوشه حیاط دُرست مُکنه …مویَم دیدُم هم فالِه هم تِماشا…چارقَدُمِه قُرص بَستُم چادِرمِه سَرُم کِردُم با هم رَفتِم پهلو پیشنماز محل عَقدِمان کرد….! خیلی غیرتی بود…! هَمَش به مُو مُگفت روتِه بیگیر حاج خانوم….!بهش مُگفتَن اُستا رحیم بنّا…!

دور گلکاری دَروازه قوچون یَک قِصابی بود که از اونجه گوشت میگیریفتُم….! قِصابه خاطِرُمِه ماخواست…!هر وَقت که مِرَفتُم دَر دِکونِش گوشت بیگیرُم گوشت مَقبول مِداد بهم شَلحِه مَلحِه هاشَم هَمه ره سِوا مِکِرد …فهمیده بود مُو خیلی دُنبُلقاضِه دوست دِرُم همیشه دوسه تا جُدا مِذاشت بَرام پولِشَم نِمیگیریفت…! خجالتی بود بنده خدا…! یَکبار که رَفتُم گوشت بیگیرُم یَک تِلِسگِه اَنگور داد بهم خوردُم تا ماخواستُم پولِ گوشتِه بُدُم دَستُمِه گیریفت …! مویَم هَمچی سُرخ رَفتُم که چی…! یَک ناخون جِلّه از دستِش گیریفتُم خِندیدُم آمدُم بیام بیرون دیدُم اوستا رحیم دَم دَر واستادِه…! خدا بیامرز دَستِشه بلند کِرد هم شَرقی زَد تو گوشم…! بعدِشَم رَفت قِصابه ره بزنه که قِصابه با ساطور زَد به مَغز سَرش همونجه تِموم کِرد مرد…!

بعله حاج خانم جان….دیگه بعد مرگ شوهر هفتمم همه مُگفتَن مُو سَر خورُوم…! مویَم گفتم حالا که مِگِن مو سَرخورُوم مویَم دیگه عرُوس نِمُرُم…! هر کی میامد خواستِگاری جواب مِکِردُم…! ولی مَگه گذاشتن…!هی پیغوم پَسغوم که میرزا علی دِلاک مِخه بیه خواستِگاری…! مویم تا اسم میرزا علیره شنفتم گفتم خب بیه….چی عیبی دره…! قیافه ای میرزا علی خیلی مقبول بود …موهاشَه روغن مزد همچی آلا گارسُنی دُرُست مِکِرد سیبیلاشه تاب مداد خودشه ژوگولی درست مکرد ادم دلش غش مرفت براش….مُویَم هَمچی بگی نِگی دِلُم خیلی ماخاستِش…بره همی بود که گفتم بیه…!! مُگفتَن هَمی میرزا علی از تو حموم مردانه یک سولاخی وا کرده به حموم زنانه…! از همو سولاخ مُوره تو حموم عمومی دیده خاطر خوام رفته…! ( شما گفتن قلیون نمیکیشن حج خانم جان….؟ )

نِکه مُو بچه نیاوُرده بودُم بره هَمی خوب مُونده بودُم…! موهامَم بلند بود مِرخت تا زیر کِمَرُم…! پستونامَم همچی سفت و سفید بود حض مکردی نگا کنی…! کمرمم عین همی نی قلیون باریک بود…! هَمچی قشنگ باب دِندون بودُم خلاصه اووَختا….!سِند و سالی هم که نداشتم…!بره همی یک بری خواستگار داشتم…! چند روز بعدش میرزا علی بنده خدا یک کِلّه قند با یک قواره چادری آوُرد صیغه خوندَن رَفتُم خانه بَخت…! با هم خیلی خوب بودِم تا ایکه یَک هفته بعدش میرزا علی با دوچرخِه رَفت زیر گاری اسبی….! اَسبه یَم رَم کِرد لنگش خورد وَسَط پاهای میرزا علی از بخت سیاه مو خایَش قُر رَفت …! دِوا دُکتُرش کِردُم تا خوب رَفت ولی ازو به بعد اَصلا و اَبدا با مُو کار نِداشت…! یکی دوبار نصبه شبی کیشیدمش بالای خودم دیدم نه بابا…هم هیچی بخار مخار ندره….…! عین کوفته وارفته ممانه…! مویم یک موشتی زدم بهش پرتش کردم اوطرف…! یک چند شب بعدش دیدم نصبه شب هی کونشه مماله به مو…. خدایا توبه…! به حق چیزای ندیده….!مویم یک لقد زدم به کمرش نفرینش کردم رفتم تو صندوقخانه خوابیدم…..!با خودُم گفتُم کَم کَم خوب مِره لابد…ولی از اقبال سیاه مو خوب نِرَفت که نرفت…! ( چوییتا که یخ کرد حاج خانم جان که….! )

بعد یک چند روزی دیدُم صداش همچی نازک رَفته که چی…! سیبیلاشم همش رختِگ…! رایَم که مِره اَدا اصولای زنانگی درمیاره…! هی کونِشه قِر و تاب مِده…هی غَمیش میه…! پناه بر خدا…! لعنت خدا به دل سیاه شیطون…!

یک روز لِنگِه ظهر از نماز که آمَدُم خانه از تو حوولی ناسن رفتم تو اتاق دیدُم میرزا علی نشسته سر صندوق مُو دِره سُرخاب سفیداب مُکنِه…! گفتُم خدا مَرگُم بده…! میرزا علی دِری چیکار مُکُنی…؟ وَرگشت با همو صدای نازکش گفت: کوکب جون موچینت کجاس …؟ مویَم با دِستِه همی جارو قوییم زَدُم تو سرش گفتُم بیا …! ای یَم موچین…! مرتِکه اُب نِی ای…مِخی خودِته سُرخاب سفیداب کُنی بری بدی….!الهی بیمیری که راحت بُرُم از دستِت به حق پَنش تَن…! بعدشم زود چادِرمِه سَرُم کِردُم رَفتُم پَیش آسِد جَعفر دعانویس همه چیره از سیر تا پیاز براش گفتُم…!

سّید اولاد پیغمبر گفت: یَک گردی بهت مُدُم خواهر جان بیریز تو آب بده بُخوره یا میمیره راحت مِری یا خوب مِره ایشالان…! مویَم با خودُم گفتُم خیلی هَم خوبه…!چی ماخام دیگه…! یا میمیره راحت مَُرُم یا خوب مِره…! مُو شوهر ماخاستُم وسنی که نِماخواستُم…! خلاصه شب گرده رختُم تو آب دادُم بهش خورد همچی جیز و پر زَدُِگ طفلی که دِلُم سوختِگ براش….بعدشم دووید رفت تو مُستراب …! مویم رَفتُم تو جام گیریفتم خوابیدُم تا دِواهه اِفاقه کُنِه…!صُب که وَرخاستُم رفتم تو مُستراب دیدُم میرزا علی کونه لخت قُجمِه رفته گوشه مُستِراب مُرده ….!راحَت رَفت بنده خدا…مرد خوبی بود…! بعدش زود رَفتُم هَمی گلکاری دِروازه قوچون یَک پولی دادُم به دونفر آمَدَن از تو مستراب سَرشه گیریفتَن بُردَنِش…! خودُمَم گیسامِه شانه کِردُم عَطِر زَدُم به خودُم رَفتُم پیش آسِد جعفر بهش گفتُم میرزا علی مُرد سّید جان…! آسِد جعفرَم دِستاشِه بُرد بالا گفت خدا رَحمتِش کُنه ایشالان…! بعدِشَم زود هَمونجه مُوره عَقد کِرد بُردِگ اُتاق عَقِبی…! هَمچی دِلُم وارَفت که چی بَعدِ چَن وَخ…!

شب دوم بود که فهمیدُم آسِد جعفر چارتا زن عقدی دِره با شیش تا زن صیغِگی…! شب سوم حساب کِردُم دیدُم ای سِّید جَد به کِمَر زده دَه تا زن دِره که…! اووَخ مُو باید چشم بیکیشُم دَه شب بُگذِره تا آسِد جعفر بیه پیش مُو باخوابه…! تازه اویم اگه رمقی مُوندِه بشه بَراش……اگه کمری مونده بشه براش…!مُویَم وقتی که دیدم ایجوریه تو دِلُم یَک نیّتی کِردُم رَفتُم پیش آسِد جعفر گفتُم اِلهی قربون هَمو جَدِت بُرُم سید جان یک استخاره بیگیر برام بیبینم خوب میه یا بد..! آسِد جعفرَم اِستِخاره گیریفت گفت: بسیار خوب آمده ضَعیفِه…مَعطَلی هم جایز نیست…! مُویَم زود رَفتُم از هَمو گرد سفیدی که بهم دادِه بود بره میرزا علی….! از همو یَکَم رختم تو لیوان با یَکَمَ عرق بید مِشک و شیره نِبات شربت درست کردم آوُردُم براش …اسد جعفرم یَک نِفَس تا تَه شربته خوردِگ …..بَعدِشم گفت: ایشالان که از حوض زَمزَم آب بُخُوری کوکب جان … هنوز حرفش تموم نرفته بود که یک جیغی کیشید عین چوب خشک رفت اُفتاد زمین مُرد…! راحَت رَفت بنده خدا…! سید خوبی بود…!مُویَم نِشَستُم بالای سرش شیون کِردُم …. ماخواستُم موهامِه بکِّندُم دیدُم حیف موهام نیست به ای خوبی…!! خودش اِستِخاره گیریفت گفت مَعطلی جایز نیست…دستور خدا و پیغمبر بود…! به ماچّیکار اصن …!!

خُلاصه حاج خانم جان…. دیگه اَزو روز به بعد با خدای خودُم عَهد کِردُم که دیگه عروس نِرُم…! اَگه هَوَس بود هَمی هف هش ده تا شوهر مُوره بَس بود…! ها بابا….شوهر ماخام چیکار کُنُم……همش مایه دردسره….ها وُالله…!!//

************************************************

( فرهنگ لغات )

تَسگِره ها = گذرنامه ها

ساراطان = سرطان

یک بُرّی= یک عالمه/ زیاد

سرخُور = اصطلاحی برای زنی که چند تا شوهر کرده و همه شوهرهاش مردن…! اصطلاحا میگن سر شوهراش رو میخوره…!

بومب = پشت بام

واجیبیل= پودر بهداشتی جهت زدودن و نظافت بدن

وسنی= هَوو

به تنگ آمَدُم = خسته شدم

جواب مِکِردُم = پاسخ منفی میدادم

ساتَن = نوعی پارچه زنانه

خُدّام = کسی که در حرم امام رضا خدمت میکند

کوچه سیابون = یکی از محله های قدیمی مشهد

ناشور= کثیف/ چرک

صندوقخانه= انباری/ جایی که صندوق های لباس رو میذاشتن

زوار = کسی که به زیارت امام رضا امده

چاقون = چاقو

حاوُلی = حیاط

دِلُم شور مِزَد= نگران بودم

جوش زده بودُم= حرص خورده بودم

پوده کِردُم = به هم ریختن معده

مُستِرآب = مستراح

جرق= زرنگ/چالاک/قوی/فرز

لوش رفته = کثیف شده/ سبز شده

آب حوضی= کسی که حرفه اش خالی کردن و شستن حوض بود

چاخُو = کسی که چاه مستراح رو خالی میکنه

مُطبَخ = اشپزخانه

طاس مِسی = کاسه ای از جنس مس

سیگاری دَر داد = سیگار را روشن کرد/ اتش زد

کون خِزه = جلو رفتن بطور نشسته با کمک پاها و باسن

لاجورد= پودری ابی رنگ که برای شستن لباس و سفید کردن بیشتر بکار میرود

بی ناموسی = تجاوز

جیز و پر= بال بال/ به زمین و اسمون پریدن

قوییم = محکم

ناردِشُر = ابراهه/ لوله ای استوانه ای از جنس ورق فلزی که در قدیم کنار دیوار بام کار میگذاشتن تا اب باران را به پایین هدایت کند

خاطر مُوره مِخی = من رو میخواهی/ عاشقمی..!

دُول = سطلی از جنس لاستیک با دسته ای فلزی

اِلتِزوم = تعهد

اَزی روغن زردیا بود = قوی بود

لُمبید = خراب شد/ هوار شد/ فرو ریخت

بستِگ = بست/ پوشاند

دلُم وابره = سبک بشوم

چاه خِلا= چاه مستراح

اَمنیه ها = مامورها

راپُرت = خبر

کُخ کِلَخ = حشره های پرنده و غیر پرنده

کلپَسه = مارمولک

لاعلاج = غیر قابل درمان

چارقَد = روسری

قُرص = محکم

دلم سوختِگ = دلم سوخت

دیفال = دیوار

گلکاری = میدان

قُجمِه= لُکِّه / جمع و جور

شَلحه مَلحه = چربی ها و اضافات گوشت

دُنبُل قاضِه = دنبلیچه/ جایی که دنبه گوسفند به ان وصل است

تِلِسگِه اَنگور= خوشه کوچکی اَز انگور

ناخون جله = نیشگون

وَخِزی = بلند شی/ پاشی

Advertisements

39 thoughts on “ماجرای کوکب خانم…؟

  1. 🙂

    میگم وبلاگت بدون فیلترشکن باز میشه!…جریان چیه؟…خیره ایشالا!
    ………………………………………………………………..
    حاج خانوم از بس سر خورد آخرش خودش قاتل شوهراش شد!… تکنولوژی طلاق بهش نرسیده بود گویا!

    اون قسمت میرزا علی دلاک فانتزی قشنگی بود… از نظر من اوج داستان همینجا بود…دقیقا برعکس سرگذشت کَل اِبرام و افتادنش تو چاه توالت!
    ………………………………………………………………..
    «مرتِکه اُب نِی ای»… معنیش چی میشه؟ … معادل ضربالمثل «آبت نبود، نونت نبود؟» نیست؟!

  2. سلام آقا مسعود .نثرتون خیلی قشنگه داستان پردازیتون حرف نداره با همه اینا من این پست رو نپسندیدم .به نظرم این حرفها دیگه طنز نیست هجوه .منو ببخشین که با صراحت نظرمو گفتم .بلد نیستم الکی به به چه چه کنم .حیف قلم شماست که به هجو بره .بازم بابت این رک گویی عذر خواهی میکنم.

  3. برای من که چند نسله تهران هستیم (اصالتا لر هستم) خیلی غلیظ بود ولی در عین حال خیلی هم قشنگ بود.

    دمت گرم

    1. لزومی نداره جبهه بگیری مامان خانوم!
      فرض کن «خب که هیچی» و هیچی رو نمیخواست بگه (دیگه از این بدتر که نیس)
      تعجب من از اینه که شما چیو میخوای برسونی! آیا به شما برخورده؟ آیا فکر میکنی بی‌حرمتی و بی‌احترامی در حق شما شده؟ اجحاف شده؟ یا حول شدیو میخواستی یه چیزی بگی ولی نمیدونستی چی بگی.
      اصلا قصد بی‌احترامی و اینا ندارم ولی واسخ جالبه که بدونم موقع نوشتن این یه خط نظر به چی فکر میکردی که همچین چیزی نوشتی

  4. بیمیرُم بِرات اقدس جان . آدرس تَ بده خودُم بیام بیگرُمت ، ما رَم سربینیست کن راحت بِرِم از ای ممکلت وامُندَه .

  5. فوق العاده بود .

    مرسییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییی

  6. جونم مرگ نشی الهی .خوب تو با ای قلم شیرینت چرا مث هم و یه جورمی نویسی .خوب یه کمی هم برو سراغ سیاست و سیاست بازا .یه حالی بشون بده کیفورشون کن .نشد همش با ممه صغری و کبری ور بری.یه کم هم انگول به ما تحت حاجی ور بچپونی هم طوری نمی شد وا.اجرت به امام زمان .ایشالا همین زودیا بری خدمت شاه نجف پا بوس و دامن بوس آقا

  7. سمندر ١٣ ساعت قبل گفت:

    من آخر سر نفهميدم مسعود مشهدي همين جناب سمندره يا نه
    اگه خودتي يكم از خاطرات دختر كوچيكه برامون بزار خيلي با حاله مثل همونيكه ميگفت ميدولستم منو لميندازي بيلون

    مو ؟؟؟ … مسعود مشدیوم ؟؟؟ یره خار مادر !!! اگه بودوم که خیلی‌ خوب مرفت … این مسعود استادِ مویِ .سمندر کجا مسعود کجا … فقط مو نوشته هاشه مودوزدوم میام مذرم اینجه ، همی‌ …
    دمش گرمممممم

    http://azadegi.com/link/2012/02/21/170078

  8. مسعود مشهدی خوب بود اما ……………..خودت فکر کنم بهتر می دونی که تند میری گاهی وقتا ،از طنز تلخ و اینا بالا می زنه

  9. عالي بود. بايد مشهدي باشي ( و البته مشهدي هم بلد باشي حرف بزني نه از اين مشهدي قلابيا) تا اين نوشته رو درك كني. علاوه بر اينكه روده بر شدم از بس خنديدم؛ فرهنگ بخشي از مردم مشهد هم برام مرور شد. نه به اين شدت اما مشابه اين رو ديده بودم.
    ممنون.

  10. خدا هدایتت کند ولی بعید میدانم به این زودی ها وبه راحتی هدایت بشی!!
    تو با وضع بدی زندگی خواهی کرد و بد جان خواهی داد مگر توبه کنی.

    1. هاها،
      گمون کُنمُ شما یا خود خدایی یا یگ دِنَه ازی پیغمبر مِیمبَرا که ناشناس آمِدِن اینجِه.
      هَمَتان قوه قضاوت خیلی دِقیقی دِرِن که خِطا نِمِرَه ولی نِمدِنُم بِرِچی به همه چی گُه مِزِنَه

  11. آقا مسعود دمتون گرم خیلی وقت بود انقدر نخندیده بودم. ضمنا سال نو مبارک.من عاشق نوشته های مشهدی هستم.

      1. سلام حال شما خوبه؟انقدر مشهدی ننوشتین که دلم گرفت و رفتم. البته خیلی هم گرفتار بودم که خدا رو شکر حل شد.جان هر کی دوست دارین مشهدی نویسی را ترک نکنین.

      2. مینویسم توت فرنگی اما نمیشه همیشه نوشت و وبلاگ رو مختص مشهدی ها کرد 🙂

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s