ریدی بابا…ریدی…!!
بدست مسعود مشهدی
من متولد اول مهر هستم و همیشه دوست داشتم این اول مهر رو …نه به خاطر مدرسه البته چون از مدرسه خوشم نمیومد…! هفت سالم بود که اسمم رو توی دبستان شاه عباس نوشتن و روز اول مهر مادرم دستم رو گرفت برد مدرسه …! خیلی کلاس اولی اومده بودن و والدین اونا هم ایستاده بودن تا بچه ها تقسیم بشن برن سر کلاس هاشون …! من رفتم قاطی بچه ها و گاهی هم نگاهی به مادرم میکردم میخندیدم …!
یه بچه کلاس اولی بود گریه میکرد و هی دِل میزد…! رفتم جلو گفتم ; گریه نکن یَره….مرد كه گريه نِمُكُنه…!! مَردِسه اِقَد خوبه که چی …! گریه نکن دِماغات دَرامد…! بیا با هم دوست برم … مُو اِسمُم مَسوده تو اسمت چیه…؟ بچه دماغش رو بالا کشید و گفت رحیم …! آقا رحیم دیگه گریه نمیکرد…! بهش گفتم : مُو اَصَن از مَردِسه نِمِترسُم …! بازی مُکُنِم …دَرس ماخانِم…اِقَد خوبه…! اومدم به مادرم نگاه کنم ته دلم قرص بشه دیدم مادرم نیست…اِی داد بیداد…! بغض کردم و یهو زدم زیر گریه و شلوارم داغ شد…! آقا رحیم به شلوارَم نگاه میکرد و گفت: اَه اَه اَه ….ریدی بابا…ریدی…!!
قسنگ بود…
اگه عضو بالاترینی چجوری میشتونم مطالب بلاگمو بفرستم براش…
اگه عضویت لازم داره چجوری باید عضو شد ؟ کی دعوتنامه رو میتونه برام بفرسته؟
ممنون
اه اه این پسرا همیشه بچه ننه و فخ فخو بودن… من که خیلیم خوشحال بودم روز اول مدرسه…عکسشم دارم، نیشم تا بنا گوش باز بود… روز اول دانشگاه هم همینطور..ولی بابام که گریه می کرد دیگه من از رو رفتم یه قطره اومد گوشه چشمم!!
…
baba mordam az khandeh
گریه نکن داداش….همه مون یه روز باید بزرگ شیم
یه روز باید خودمونو بذاریم تو صندوقچه و اونی بشیم که می خوان
بانمک بود… اگرچه اولش از تیترش خوشم نیومد… ولی خندیدم … مرسی
!!
…
سلام دوست عزیز
بیست و یکم سپتامبر،یعنی فردا روز بین المللی صلح است. از تمام دوستان وبلاگ نویس می خواهم با نوشتن مطلبی به استقبال این روز مهم بروند و سهم خود را در آگاه سازی این روز مهم، ادا کنند
بسیار زشت است که جامعه ایرانی و فارسی زبان، از این روز مهم بی خبر بماند.
مدیریت بالاترین قول داده است که اگر چند مختلف در اینباره نوشته شود، فردا در صفحه اول بالاترین یک قسمت را به این لینک ها اختصاص دهد.
لطفا آدرس نوشته خود را برای من بفرستید، اگر خودتان آنرا در بالاترین لینک کرده اید که آدرس لینک را بدهید، اگر نه من از طرف شما ارسالش می کنم.
اگر حوصله نوشتن مطلب خاصی را ندارید، حداقل همین مطلب و نوشته مرا کپی کنید و در وبلاگ خود بگذارید.
برای توضیحات بیشتر این نوشته مرا بخوانید،
http://gomnamian.blogspot.com/2011/09/blog-post_12.html
چقدر از روز صلح می دانید؟ روز بیست و یکم سپتامبر، به همت یک جوان پرشور، توسط سازمان ملل به عنوان روز صلح در نظر گرفته شده است، برای دانستن اثرگذاری این روز، کافیست توجه کنیم که حتی طالبان نیز به آن وفادار مانده اند و و به دلیل صلحی یک روزه ای که برقرار شده است، یک و نیم میلیون کودک افغان، به یمن این روز از نعمت واکسن برخوردار شدند.
این وظیفه ما وبلاگنویسان است که این روز را پاس بداریم و توجه همه را به آن جلب کنیم.
روز صلح توسط مستند ساز بریتانیایی و جرمی گیلی در سپتامبر 1999 بنیان نهاده شده است. آرمان این بنیاد خیریه این بوده است که جنگ را در تمام دنیا برای یک روز در سال، متوقف کنند.
در هفتم سپتامبر 2001، تلاش های این گروه به ثمر نشست و سازمان ملل بیست و یکم سپتامبر هر سال را طبق قطعنامه ای روز صلح نامیده است.
همه ساله در این روز، هنرمندان و موسیقی دانان به برگزاری کنسرتی بزرگ اقدام می کنند. شرکت های بزرگی چون اسکایپ، کوکا کولا و پوما به جهت حمایت از این روز، اسپانسر تبلیغاتی این کمپین هستند.
جرمی گیلی ، از سال 1998 با تمام توان تلاش کرده است که با کمک سازمان های غیر دولتی و دانشجویان و نمایندگان دولت ها، به نشر این ایده بکوشد و اکنون این زحمات او به ثمر نشسته است.
در سال 2006 این تلاش ها چهره خود را خوب نشان داد، در میانه جنگ داخلی به مدد این روز صلح، کمک رسانان بین المللی موفق شدند که به قسمت جنوبی و جنگ زده سودان، غذا برسانند، در سال 2007، بیش از یکصد میلیون نفر در سرتاسر دنیا، در برگزاری این روز، همیاری نمودند. در افغانستان و در پی اینکه طالبان به این روز وفادار ماندند، نیروهای بین المللی موفق شدند که بیش از یک میلیون و چهارصد هزار کودک را واکسینه کنند.
شخصیت های بزرگی چون عالیجناب دالایی لاما و یا سیاستمدارانی چون کوفی عنان و یا دبیر کل اتحادیه عرب یا نخست وزیر اسراییل نیز جز حمایت کنندگان از این روز هستند.
هیچ وقت از اولین روز مدرسه خوشم نمیومده !
اما این مسعود مشهدی هم خوب شلوارشونو کثیف میکردن یا با … یا با …
من هیچ وقت نزدیک مدرسه ها خوشحال نیستم.همیشه اواخر شهریورغم وحشتناکی تو دلم میفته.مثل همین روزا ،حتی با گذشت اینهمه سال از مدرسه بازم این زمانها غمگینم.کاش بگذره این روزا بگذره برای من
وای خیلی قشنگ بود.
ولی من روز اول مدرسه گریه نکردم
کلا ریلکس بودم!!
با اینکه اصلا مهدکودک هم نرفته بودم که بگیم عادت داشتم!!