اما جایی شنیدم که بین مومنین باید ایثار باشه نه انصاف.

مجازات دوران مدرن یه تفاوت اساسی که با دوران ماقبل مدرن داره در نگاهش به مجرمه. در دوران ماقبل مدرن، جرم عین گناه بود و مجازات عذاب دنیوی به شمار می رفت و علاوه بر جسم روح مجرم رو هم هدف می گرفت.
در دوران مدرن می گن ما به روح طرف کاری نداریم، هدف ما اینه که طرف اصلاح بشه و برگرده به جامعه و مفید باشه. توجه کنین که نمی گن طرف رو تربیتش کنیم و به راه راست هدایت کنیم و این حرفا…

به همین خاطره که تو این زمونه اگرم کسی رو اعدام می کنن سعی می کنن سریع، بدون درد و با حداقل تماشاچی باشه. اعدام برای کسیه که ازش قطع امید شده و راهی برای برگشتش به جامعه متصور نیست و اجتماع حذفش رو بر حبسش ترجیح داده، همین!!
این حکمی که برای این بابا صادر شده مجازات نیست، شکنجه است! و بعضی دوستان تاییدش می کنن و می بینیم حرفهایی مثل “باید آدم شه” و “بفهمه” و از این قبیل.
یه سوال دیگه:
شما یه خلاف رانندگی می کنین. حالا انتظار دارین پلیس جریمه تون کنه یا با باتون سه تا بزنه تو کمرتون؟ اینجوری هم بقیه راننده ها بیشتر عبرت می گیرن هم این که احتمال آدم!! شدن طرف بیشتره، نه؟ اما مطمئنم هیچ کدوم شمایی که مجازات رو تایید می کنین، این عمل رو تایید نمی کنین! چرا؟

و واقعا آمنه باید چه تصمیمی می گرفت؟ بین عمل وحشیانه اسید پاشی و آزادی طرف اونو قرارش دادن. آمنه بازم قربانی شد. این بار روحشو تسلیم کرد تا مجرم مثلا مجازات بشه… پس قاضی چه کاره است؟ پس حکومت و قوه قضاییه و پلیس و این همه نهادهای ریز و درشت چی کاره ان؟

حالا یه لحظه فرض کنین بالای سر یه “انسان” وایسادین و یه کاسه اسید هم تو دستتونه. واستونم گفتن که این آدم اسید پاشه(اما خودتون ندیدین و تجربه نکردین و نه منفعتی تو این قضیه دارین نه ضرری). حالا واقعا وجدانتون راضی میشه کاسه اسید رو تو صورت اون آدم خالی کنین؟ اگه جواب بله است، یه تاسف دیگه باید نثار کنم به خاطر وضعیت خراب “وجدان” تو این خراب شده!