یادش بخیر… زالزالک و عدسی و لبوی داغ و باقالی…!

                             

پاییز که میومد سرو کله گاری های پر از زالزالک هم پیدا میشد. زالزلک های زرد و درشت و شیرین که توی هر کدومش دوسه تا هسته داشت.زنگ مدرسه که میخورد بدو بدو میریختیم بیرون انگار داریم از جهنم فرار میکنیم! دور گاری زالزالک فروش جمع میشدیم و سکه هامون رو میدادیم بهش! فروشنده تند تند با یه کاغذ باطله دفتر پاکت قیفی درست میکرد و یه مشت زالزالک میریخت توش میداد بهمون نه ترازویی و نه وزنی…خونه که میرسیدیم کلک زالزالک ها کنده بود. 

هوا که سرد تر میشد سر و کله عدسی فروش ها و مُلمُلی فروش ها پیدا میشد! یه کاسه کوچولو عدسی یا مُلمُلی داغ با نمک و گلپر و سرکه جون تازه ای بهمون میداد! برف که میومد نوبت گاری های باقالی و لبو بود … کنار گاری باقالی فروش تند تند باقالی ها رو تو دهنمون میکردیم و پوستش رو تف میکردیم رو زمین! بعضی وقتا هم میرفتیم سراغ لبو فروش محل که با چاقو تند تند لبوها رو میبرید تو پیش دستی میذاشت جلومون …تنقلات پاییز و زمستون اون موقع هامون اینا بود…وای به وقتی که جیبمون خالی بود …این بخار لبوهای داغ میخورد تو صورتمون و اب دهنمون جمع میشد! 

دیگه حالا زالزالک رو فقط تو میوه فروشی ها میشه دید اونم با قیمت خدا تومن! دیگه عدسی و مُلمُلی کسی درست نمیکنه! تک و توکی هم گاری باقالی و لبو توی شهر دیده میشه اما لبوهاش اون لبوهای قند سابق نیست! لبوهای قرمزیه که به زور شکر شیرینشون میکنن و فقظ ظاهر داره و باطنش مالی نیست! عین خیلی از ادمای این دوره …!